Bişeylere karşı durmak,yasaklamak o şeyin çekiciliğini,yaşama isteğini 300-500 kat daha arttırır. Etki tepki prensibini üreten sevgili bilim adam,eminim ki sokağa çıkmak için annesinden izin alamama bilincini ya da sevgilisiyle inatlaştığı olguyu yıllar sonra bilinç üstüne vurarak bulmuştur. Bi şey bireyden ne kadar uzaksa o kadar serotonin adrenalin salgılatır. Komşunun bahçesinin yeşil gelmesi de hep bundan ötürüdür. Mesela şuan beynimin bana uyguladığı "-de, -da " eklerini birlikte yazma isteği tamamen uyarıların hat safhada olmasından ötürüdür. Ve bu kadar inatçı olmam benim kişiliğimin bir parçası değil tamamiyle hayatın işvesidir elbette ki. Tabi bazen çözüm üretme yolundaki çabalarımdan da olmuyor değil. Konumuza dönecek olursak peki bu istem,bu iç soğuması yasağa ulaşınca neden söner? Bilinç altının bunu kendine açıklayabildiği görülmemiştir henüz. Ama bence Freud'cuğum buna da bir açıklık getirmiştir elbet. Ego dediğimiz şeyin ta kendisi ya da buna edinilmiş alışkanlık da diyebiliriz. Bi şeyleri elde etmeye başladığında bir rahatlık siner ve bilirsin ki artık o senin daha çok şey bekler haline gelirsin. Nasıl ele geçirdiğin,ele geçirdiğin şeyin konumu yalnızca bir teferruattır artık. Bi sonuca ulaşmıssındır ve için soğuyup,büyük bir boşluğa gark olmuşssun, amaçsızlaşmıssındır artık. İçine hasıl olan bu tatsızlığı ele geçirdiğin şeyden çıkarırsın.Neden daha ulaşılmaz değildin diyerekten..?
Vay be..?
Vay be..?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder