4 Nisan 2014 Cuma

belki yine..

Yirtilan ve parcalanan biseyler var.. cirpinan ve parcalanan.. tas kiran kolelerden biri gibi hissediyorum cok zaman kendimi.. ne kendimi ya seni.. kizinca kafam bi dunya oluyor tam anlamiyla.. bi sagnak patlasa diyorum o an gok yarilsa da arinsak aklimizin bize ettiklerinden.. sadizme adadigim ruhumun meyvelerini aliyorum boyle zamanlarda, bi kaya parcasina vura vura parcalasam aklindakileri..

"Oysa ne kadar sakin bu sokaklar ve bu kent
Ne kadar dingin görünüyor bana şimdi gökyüzü...

..Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum
Okuduğum bütün kitaplar paramparça..

..Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor..

..Ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu
Ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük..

..İçimde zaptedilmez bir kırma isteği
Dizginlerini koparan bir at sanki bu
Soluk soluğa kalıyorum her sonbahar
Ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa
Bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum
Bütün gençliğim böylece geçip gitti işte
Ama hala bir şeyler var vazgeçemediğim.."



Hiç yorum yok: