Koşar adım gidiyorum köy arabasına, onların unuttuğu benim canlandırdığım ve onlara şehir kızı havailiği gibi gelen mis kokulu mektubumu okumaya. Yalnızlığımı öyle net görüyorum ki , değme bilim insanları birleşse böyle net bir mercek sunamazlar önüme. "Yalnızığın bana güç veriyor" diyor kadın, "Senin ezilişinden kendime ne feyzler çıkartıyorum" diyor. Kızamıyorum, küsemiyorum. Çünkü o delicesine kilitler vurup sakladığım benliğimi hiçe sayıp, birisi hemde hiç değmeyen birisi uğruna attım kendimi bu bozkırın yalnızlığına. Kimisine göre bi yaban gülüyüm, kimisine çok dirayetli, çok cesaretliyim.Bana göre mi? Bana göre çok yalnızım. Derinlere sakladığım 'ben-cilliğime' sinirimden yer kayıyor ayaklarımın altından.. Buralarda toprak yumuşak ve kaygan.. ve alabildiğine sessizce içine çekiyor toprak.. Hani o emeklilik hayalleri kurulacak kadar sessiz yerler vardır ya işte tamda orada bir başınayım. Ve burada yapabildiğim tek şey bencilliğime hayıflanıp, deliliğe övgüler yağdırmak oluyor..
Yalnızlığım
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder